अल्पायुमै मृत्युवरण भएको त्यो प्रेम

सुशील लामा शुक्रबार, असार २१, २०८१

A+ A A-

एउटै भेगमा जन्मेको । उस्तै-उस्तै समाजमा हुर्केको । सम्भवत: एउटै मूलको पानी पिएको । झण्डै उस्तै-उस्तै लक्ष्य र सपना बोकेका हामी । प्राथमिक तहसम्मको शिक्षा आ-आफ्नै गाउँपायक पाठशालाबाट प्राप्त गरेपश्चात् निमावि र मावि तहको शिक्षा हासिल गर्ने क्रममा हाम्रो भेट भएको थियो एउटा अमुक विद्यालयमा ।

विद्यालय सुन्दर ठाउँमा थियो । पहाडको काखमा अवस्थित एउटा थुम्कोमा । नजिकै एउटा सानो खोला थियो । विद्यालयवरिपरि ठूला-ठूला बुढा रुखहरू थिए । प्राकृतिक रूपमा साह्रै मजाको ठाउँमा थियो विद्यालय । कखरा नचिनेका नजानेका बा-आमाले भन्नुहुन्थ्यो, 'पढ्नुपर्छ ।'

म भन्थेँ, 'पढेर के हुन्छ ? पढेर के गर्ने ?'

थाहा नभएको बा-आमाको आग्रहमा लुकेका सफल सपनाहरू पत्ता लगाउन विद्यालय धाउनु दिनचर्या थियो त्यो बेला । राम्रै अंक ल्याएर ५ कक्षा पास भएपछि गाउँदेखि कस्सिएर हिँड्दा १ घण्टा टाढाको माध्यमिक विद्यालयमा भर्ना गरेँ । मिहिनेत गरेर पढ्न थालेँ । राम्रै मिहिनेती र मिलनसार व्यवहार देखेर होला सायद, कक्षाका साथीदेखि केही मास्टरहरूको नजरमा म पर्न सफल भएको थिएँ । थुप्रै विद्यार्थीमध्ये मिलन, अजय र अनामिका मेरा खास साथी थिए ।

साह्रै निर्मल अनि नि:स्वार्थ थियो हामीहरूको सम्बन्ध, हिमालको चोखो पवित्र हिउँजस्तै । मिलन र अजय अन्तै कतै दूरदराजदेखि यतै हाम्रैतिर आफन्तकोमा बसेर अध्ययन गर्दै थिए । अनामिका छिमेकी गाउँकी ।

यताउता जहाँसुकैको भएको भए पनि हामीहरूको भेट त्यही विद्यालयमा भएको थियो । निक्कै प्रगाढ थियो हामीहरूको मित्रता । स्कुलको दैनिकीदेखि छुट्टीमा हुने कहिलेकाहीँका भेटहरूले हाम्रो मित्रतालाई अझ मजबुत बनाउँदै लगेको थियो । हामी चार जना दंग थियौँ स्कुले जीवनसँग ।

समय बगिरहेको थियो खोलाजसरी । त्यही बहावमा हामी बगिरहेका थियौँ । अनि हामीसँगै हाम्रो जिन्दगी । मित्रताको मिठासपूर्ण बहावमा कति छिटो वर्ष बितेछ । पत्तै पाइएन । थाहा त तब भयो, जब वर्षभरि गरेको मिहिनेतको फल पढ्दै गरेको कक्षा पास भएर रिजल्ट हातमा पर्‍यो ।

हामीहरू केही साथीलाई छोडेर माथिल्लो कक्षामा प्रवेश गर्‍यौँ अनि अझै कडा मिहिनेत गर्ने शपथ खायौँ चारै जनाले । खोलाजस्तै बगिरहने समयले हामीहरूलाई परिवर्तन गर्दै परिपक्व बनाउँदै थियो । अनुभवले पनि हामीलाई बिस्तारै परिपक्व बनाउँदै लगेको थियो । परिपक्व हुँदै गएपछि हामीमा किसिम-किसिमका सपनाहरू झुण्डिएर आउँथे । सपनाहरू कल्पनामा आउँथे । कल्पना यथार्थको दैलोनिर आइपुगेर फिनिक्क फर्केर जान्थ्यो ।

हामीहरू चारै जना सँगै, एउटै स्कुलको कक्षा कोठामा थियौँ । निकै खुसी थियौँ । एकआपसमा बसेर बिताएको समय । अन्जान करेसाबारीको छिप्पिन नपाएको काँक्रोको अपहरण । छुट्टीको बेला मुकामसम्म गएर हेर्ने गरेको नेपाली चलचित्रका साथै एक प्लेट म:म:लाई चार प्लेट बनाएर खाएको अविस्मरणीय क्षणलगायत कुराले हामी निकै खुसी थियौँ ।

मावि अर्थात् ८ कक्षाको पढाइ सुरु हुने बेला भयो । अजय र मिलनको परिवारले उनीहरूलाई शहरमा लगेर पढाउने खबर हामीसम्म आइपुग्यो । नमज्जाले दुख्यो हामी चारै जनाको मनमुटु । यो कुरा त सम्झेर व्यक्त गर्नै सक्दिनँ । उनीहरू दुई जना शहर जाने नै भए । उनीहरूको परिवारले गरेको निर्णयलाई बदर गर्न हामीले सकेनौँ । हामीले हाम्रो परिवारलाई हामी पनि शहरमा पढ्न जाने भनेर भन्न सकेनौँ ।

अनामिकाका बा-आमाभन्दा पनि हजुरबुबा उभिएको थियो हामी दुईबीचको सम्बन्धको विरुद्धमा । हुन पनि उहाँ नाम कहलिएको पण्डित । सात गाउँले चिन्थ्यो उहाँलाई । पुराण वाचन गर्नुहुन्थ्यो । कहिलेकाहीँ उहाँ हाम्रोतिर आइपुग्दा हामीले दिएको खाना होइन, पानीसमेत पिउन मान्नु हुन्नथ्यो । कट्टर हुनुहुन्थ्यो, आफूले मान्दै आएको आस्थाप्रति ।

तीन दशकअगाडिको माघ महिनाको सुरुवाती दिन । हाम्रोतिरको पाखा र पहाड अनि पहाडको काख, थुम्कीमा अवस्थित हामी पढ्दै गरेको स्कुल कुहिरोको पछ्यौरीभित्र गुटुमुटु लुकेर बसेको थियो । घाम उदाए पनि घामको राप हामीसम्म आइपुग्ला भनेर शिशिर ॠतुको सिरेटोले बाटो छेक्दै थियो । चिसो खेप्दै अनामिका र म अजय र मिलनलाई बिदाइ गर्न उनीहरू बस्ने ठाउँसम्म गयौँ । उनीहरू तयार भइसकेका रहेछन् । उनीहरूसँगै थिए उनीहरूका केही आफन्तहरू जो उनीहरूलाई पुर्‍याउन जाँदै छ्न् । हामी पुगेपछि उनीहरू दुवै जना हामीतर्फ आए । अनि भन्न थाले, 'साथी, मन नहुँदा नहुँदै पनि जाँदै छौँ । तिमीहरूबाट टाढा । बाध्यतालाई बुझ्ने कोसिस गर्नु ।'

उनीहरू दुवै जना पालैपालो बोलिरहे । हामी दुई जनाले सुनिरह्यौँ । दुई साथी विछोडिँदै थिए हामीबाट । विछोडको पीडालाई मनभित्रै गाँठो पारेर हामीले यत्ति मात्र भन्यौँ, 'हेर साथी हो, तिमीहरू सदाका लागि जान लागेको होइन । तिमीहरू दुवै जना सफल भविष्य बनाउन हिँडेका हौँ । हामी यता छौँ । हाम्रो ठेगाना छ । पुगेर तिमीहरूको ठेगाना पठाऊ । पत्रमार्फत मित्रतालाई जोगाई राखौँला ।'

उनका आफन्तले 'जाने बेला भो, अब हिँड्नुपर्छ । फेरि क्युको बस छुट्ला' भनेपछि हामी पनि मन भारी बनाएर छुट्टियौँ ।

अजय र मिलन शहर गएपछि हामी मिल्ने साथीमा अनामिका र म दुई जना मात्र बाँकी रह्यौँ । हुन त कक्षाभरि थिए धेरै साथीहरू । र पनि मेरो मनदेखि मानेका मनमा रहेका साथीहरूमा अजय, मिलन र अनामिका मात्र थिए । अजय र मिलन गएपछि हामी उदास भयौँ विछोडले । उनीहरू सँगै हुँदा हाँसेको हाँसो कानमा गुञ्जन्थ्यो ।

सुरु भयो कक्षा ८ को अध्ययन । ८ कक्षाको परीक्षा जिल्लास्तरीय हुन्थ्यो । त्यस कारण पनि छात्र-छात्राहरू निकै मिहिनेत गरेर पढ्ने गरिन्थ्यो । हामी दुई म र अनामिका पनि निकै मिहिनेत गरेर पढ्यौँ । मिहिनेतको फल राम्रो हुनु स्वाभावविक थियो । राम्रो अंक ल्याएर उत्तीर्ण गर्‍यौँ स्कुलले जीवनका प्रत्येक परीक्षाहरू ।

जहिल्यै उस्तै समयसँग रत्तिएर जीवनयात्रामा हिँडेका हामी दुई जना पहिलाभन्दा निकै फरक भइसकेका थियौँ । शारीरिक बनावटदेखि वैचारिक व्यवहारसम्मै । अनामिका र मेरो उमेर त्यति धेरै फरक थिएन । पुग-नपुग आधा वर्षको मात्र फरक थियो । हामी दुई जनाको सोचाइ लगभग उस्तै थियो । त्यही भएर कक्षा ९ र १० मा ऐच्छिक विषय एउटै लिएर पढ्यौँ ।

पढ्ने स्कुल, जन्मेको भूगोल, हुर्केको समाज उस्तै-उस्तै भए पनि हामी दुई जनाको लिङ्ग फरक थियो । सायद फरक-फरक लिङ्गको भएरै होला, हामी दुई एक-अर्काप्रति आकर्षित हुनु कुनै नौलो कुरा थिएन । थुप्रै वर्षहरू सँगै बिताएर पनि हुन सक्छ उनले मलाई, मैले उनलाई राम्रोसँग चिनेको थियो ।

हामी दुईबीच साथीभन्दा माथिको नाता जन्मिएको थियो मनमा । जुन नातालाई प्रेमी र प्रेमिका भनेर चिनिन्छ हाम्रो समाजमा । सम्झनामा एक अँगालो मित्रताको प्रेम बोकेर आउँथे अजय र मिलन, अनि सम्झनामै भेटेर फर्कन्थे- स्मृतिका मीठा-मीठा पलहरू बल्झाएर ।

कक्षा १० को रिजल्ट निस्किसकेको थियो । दुई महिनापछि हुँदै थियो एसएलसी परीक्षा । एसएलसीलाई फलामे ढोका भन्ने चलन थियो त्यो बेला । महँगा प्राइभेट स्कुलदेखि दूरदराजमा अभावको भारी बोकेर बाँच्दै गरेका सामुदायिक स्कुलका परीक्षार्थीहरूले एउटै प्रकारको प्रश्नपत्रमा परीक्षा दिनुपर्ने ।

अरु-अरु साथीहरूजसरी म र अनामिका पनि निकै मिहिनेत गरेर पढ्दै थियौँ । केही असजिला विषयका निम्ति ट्युसन पनि लिएका थियौँ ।

परीक्षा केन्द्र तोकियो । मुकाममा परेको थियो हाम्रो परीक्षा केन्द्र । मुकाम भन्ने स्थान हामी बसेभन्दा ३० किलोमिटरजति टाढा थियो । घरदेखि जाने कुरा भएन । उतै अस्थाई कोठा लिएर बस्नुपर्ने बाध्यता थियो हामीलाई ।

हामी दुई जनाको मित्रताबारे थाहा थियो उनको र मेरो परिवारलाई । मित्रताभन्दा माथिका सम्बन्धको कुराबारे पनि हल्का हल्ला चलेको थियो । चलेको हल्ला उनको परिवारसम्म पुगेर नै होला, उनको परिवारले मलाई हेर्ने दृष्टिकोणमा फरक पर्न थालेको थियो । मलाई मज्जाले चिन्थे सबैले । धेरैपटक गएको थिएँ त्यो घरमा ।

एसएलसी परीक्षा हुने मिति प्रकाशित भयो । हामीले पनि मुकाममा कोठा लियौँ अलग-अलग । हामीले सोचेका थियौँ, मिल्नेमिल्ने साथीहरू मिलेर एउटै घरमा कोठा लिएर बसौँला, सँगै पढौँला । तर त्यस्तो हुन दिइएन । बिस्तारै हामी दुईबीचको सम्बन्धमा निगरानी राखिरहेको थियो उनको परिवारका सदस्यहरूले ।

मुकाममा बसेको हप्ता/दश दिनमा सकियो परीक्षा । परीक्षा सकेपछि आ-आफ्नो पोकापुन्तुरा बोकेर फर्कियौँ आ-आफ्नो घर । आफूहरूले गरेको मिहिनेतले मीठो सफलता बोकेर आउँछ भन्ने सपना बोकेर ।म पनि घरमा आइपुगेँ, घरायसी काममा आफूलाई भुलाउन थालेँ । रिजल्ट आउन झण्डै दुई-अढाइ महिना लाग्थ्यो । स्कुल जाने कुरा भएन । अनामिकासँग भेट्ने बहाना मेरो लागि केही थिएन । मनले भन्थ्यो- जा गएर भेट । केही हुन्न । तर समाजले बनाएको दायरा नाघेर जाने हिम्मत कहाँबाट आउँथ्यो म जाबोलाई ?

उनी गइन् । म पनि हिँडेँ केही नबोली । बोल्न मन नलागेर होइन, बोल्ने शब्द नभेटेर । मनले भन्दै थियो- भागेर जा टाढा...टाढा... कसैले नदेख्ने, कसैले नभेट्ने ठाउँमा । तर आँट आएन । आँट गर्न सकिनँ । म डराएँ भागेर जाने ठाउँको कल्पनामा । म डराएँ उनको कुलमा उनी कलंकित भएर बाँच्नुपर्छ भन्ने कुरामा ।

खै उमेरको दोष हो कि मनको ? कति उकुसमुकुस सहेको थिएँ मैले त्यो बेला । मलाई जस्तै अनामिकालाई पनि भयो कि भएन, थाहा छैन । मचाहिँ चुर्लुमै डुबेको थिएँ उनको प्रेममा । उनी र म प्रेम गर्न योग्य उमेरमा प्रवेश गरिसकेका थियौँ । मैले उनलाई मनदेखि नै प्रेम गर्थें । उनले पनि मलाई मैलेजस्तै प्रेम गर्थिन् होला, मेरो अड्कलमा ।

त्यो समयमा मोबाइल थिएन । अहिलेजस्तो मनको कुरा आदानप्रदान गर्न हुलाकमार्फत चिट्ठी पठाउनुपर्थ्यो । तर हामी दुवै जनाको एउटै ठाउँ, कसरी पठाऊँ चिट्ठी । बहाना खोजेर उनको घरतिर जाऊँ, मलाई ढिम्किनै दिन्नन्, खास गरी उनका हजुरबुबा र हजुरआमाले ।

सबै कुरा ठीकै थियो हाम्रा लागि । ठाउँ-गाउँ, हामी दुई जनाको शिक्षा-दीक्षा । सबै उस्तै थियो हामीले बिताउने जीवन । फेर्ने हावा । महसुस गर्ने चेतना । हिँड्ने बाटो, बाँच्ने जिन्दगी, मर्दा लैजाने चिहान । जलाउने दाउरा, जलेर बन्ने खरानी, खरानी बगाउने खोला । र पनि म र अनामिका बराबरी मान्छे होइन भनेर चिच्याएर बोल्दै थिए समाजका केही व्यक्तिले ।

आदिमनुले रचना गरेको धर्मशास्त्र मनुसंहिता, मनुस्मृतिका हरफहरू, जहाँ लेखिएको छ- मान्छेहरू ब्राह्मण, क्षत्री, वैश्य र शुद्र गरी चार जातका हुन्छन् । एक्काईसौँ शताब्दीमा पनि हामी मान्छे अझै भुलिरहेका छौँ तिनै कुराहरूमा । जसले मान्छेलाई विभाजन गरेको छ ।

अनामिका मेरो स्कुले जीवनको प्रिय साथी । मेरो पहिलो प्रेम । मेरो पहिलो प्रेम र प्रिय साथीलाई त्यो बेलाको त्यो समाजले एक हुन दिएन । कारण आदिमनुले रचना गरेको मनुस्मृतिअनुसार उनी ब्राह्मण कुलमा जन्मेकी थिइन्, म वैश्य कुलमा जन्मेको थिएँ । अर्थात् उनी ब्राह्मण, म तामाङ । हामी दुई जनाको मिलन असम्भव बनाएको थियो त्यो बेलाको निर्दयी समय र समाजले ।

एसएलसी परीक्षा दिएको एक महिना भइसकेको थियो । बिस्तारै बंगालको खाडीबाट मनसुन भित्रिँदै थियो । दिन बिराएर पानी पर्थ्यो । खेतबारीको कामको चटारो । परीक्षाको नतिजा कस्तो आउने हो भन्ने कुराको पिरोलो । उता अनामिकाको घरमा चलेको हामीबीचको कुरा । मानसिक तनावको भार थेग्न हम्मेहम्मे परिरहेको थियो मलाई ।

अनामिकाका बा-आमाभन्दा पनि हजुरबुबा उभिएको थियो हामी दुईबीचको सम्बन्धको विरुद्धमा । हुन पनि उहाँ नाम कहलिएको पण्डित । सात गाउँले चिन्थ्यो उहाँलाई । पुराण वाचन गर्नुहुन्थ्यो । कहिलेकाहीँ उहाँ हाम्रोतिर आइपुग्दा हामीले दिएको खाना होइन, पानीसमेत पिउन मान्नु हुन्नथ्यो । कट्टर हुनुहुन्थ्यो, आफूले मान्दै आएको आस्थाप्रति । त्यही कट्टरपन तगारो बनेको थियो हामीबीचको सम्बन्धमा ।

त्यस्तै माहौलमा एसएलसीको रिजल्ट पनि आयो । हामी दुवै जना सेकेन्ड डिभिजन ल्याएर पास भएका रहेछौँ । फलामे ढोका पार गरेको अवसरमा सँगै खुसियाली मनाउन मन लागेको थियो । भेटेर खुसी मनाउन पाइएन । मनमनै उनी र म साथी अजय र मिलनसँग कल्पनामा भेटेर भक्कु खुसी मनायौँ ।

अनामिकासँग भेट हुनु भनेको झण्डै-झण्डै असम्भव नै थियो । मेरोतर्फबाट त्यस्तो केही छेकथुन थिएन । जे भएको थियो उनकै परिवारका केही सदस्यको अहङ्कारले नहुनु पर्ने कुरा हुँदै थियो । म निरीह बनेर सहनुसिवाय अरु कुनै विकल्प नपाएर नदेखेको भाग्यलाई दोष दिँदै बाँचिरहेको थिएँ । अनामिका कुन हालतमा जिउँदै थिइन्, पत्ता लगाउन कठिन थियो ।

मर्न मन लागे पनि भनेको बेला काल नआउने रहेछ । आत्महत्या गर्न पनि डर लाग्दोरहेछ । उनीबिना कसरी एक्लै बाँच्ने भन्ने काल्पनिक पिरले बिस्तारै मेरो ज्यान घट्दै थियो । मेरो अकल्पनीय अवस्था देखेर आमाले खुब पिर गर्नुहुन्थ्यो । बा सम्झाउनुहुन्थ्यो, 'हेर बाबु, उहाँहरू भनेको ठूलो जातको मान्छे । ठूलो मान्छेको ठूलो सपनामा हामी सानो मान्छे मिसिनु भनेको असम्भव कुरा हो । त्यसैले बाबु सिङ्गो जिन्दगी बाँकी छ, सानोतिनो कुरामा अल्झेर जीवनलाई धेरै पीडा नदेऊ ।'

बाको कुरा ठीकै लाग्यो । अनि मैले पनि बाले भनेको जस्तै गरी जीवन बिताउन थालेँ । केही समयपछि एसएलसीको प्रमाणपत्र स्कुलमा आइपुगेको खबर पाएँ । खुसी हुँदै स्कुल गएँ । बाटोभरि के-के कुरा मनमा खेले । स्कुल पुगे । मभन्दा पनि अगाडि पुगिसकेकी रहिछन् अनामिका ।

केही बेर हेराहेर मात्रै भयो । उनी बोलिनन् । मैले पनि बोलाउन सकिनँ । दुई अढाइ महिनापछि हाम्रो भेट भएको थियो । उनलाई हेर्दा मलाई लाग्यो- उनी पनि जाती छैनन् । मजस्तै दु:खी छिन् । उनी पनि परिबन्धको पेरुङ्गोमा बन्धक भएकी छिन् । किनभने पहिले र अहिलेकी अनामिकामा मैले आकाशजमिनको फरक पाएँ । उनको मुहारमा खुसी देखिनँ । शरीरमा स्फूर्ति पनि थिएन ।

हामी दुईबीचको हेराहेर आँखाबाट बगेको आँसुमा परिणत भयो । डाँको छोडेर रुन मन लागेको थियो । तर, त्यहाँ धेरै मानिसहरू भएकाले त्यसरी रुन पनि मिलेन । अति नै भएपछि म आफैँले उनलाई बोलाएँ ।

'के छ अनामिका तिम्रो खबर ?'

'ठीकै छ ।' उनले प्रतिप्रश्न गरिन्, 'तिम्रो चाहिँ के छ नि ?'

मैले पनि जाती नै छु भनेँ । मनमा अलिकति झिनो आशा नामको दियो बल्दै थियो, कतै उच्च शिक्षा हासिल गर्न एउटै शहरमा जान पाए भेटिरहन पाइन्छ भन्ने कुराले ।

म टोलाएको देखेर बोलिन् अनामिका, 'के छ तिम्रो तयारी भावी योजनाको ? कता गएर पढ्ने ?'

मैले एकै सासमा भनेँ, 'केही बनाएको छैन त्यस्तो योजना ।'

'बरु तिम्रो सुनाऊ, कता गएर पढ्ने अब ?'

उनले लामो सुस्केर हाल्दै बोलिन्, 'अब म तराई गएर पढ्ने रे, उतै बस्ने रे । मामाघर बसेर ।'

म छाँगाबाट खसेजस्तै भएँ । केही बोलिनँ । बोल्ने कोसिस पनि गरिनँ ।

'ए' मात्रै भनेँ ।

उनले पनि मलाई सोधिन्, 'तिमी कहाँ गएर पढ्छौँ ?' सायद उनलाई थाहा थियो उनी बसेर पढ्ने शहरसम्म म पुग्न सक्दिनँ भनेर ।

मिल्ने साथीद्वय अजय र मिलनसँग भौतिक रूपमा एक-दुईपटक भेट भयो । त्यसपछि सामाजिक सञ्जालमा मात्र भेट हुन्छ । उनीहरू सोधपुछ गर्छन्- कता छिन् अनामिका भनेर । मैले पनि छोटो उत्तर दिने गरेको छु- छन् होला यार यही ब्रह्माण्डको कुनै कुनामा ।

स्कुलबाट एसएलसी पास भएको प्रमाणपत्र लिएँ । पुनः एकपटक भेटेँ अनामिकालाई । मनमनै धेरै शुभकामनाहरू बर्साइरहेँ उनको जीवनभरि पुग्ने गरी । पहिला-पहिला फूलजस्तो हलुंङ्गो ज्यान आज निकै भारी भएको थियो ।

मैले भनेँ, 'अनामिका, एकछिन सँगै हिडौँ न हुन्न ?'

उनले भनिन्, 'हुन्छ ।'

त्यसपछि हामी दुई जना सँगै घर फर्क्यौं । बाटो पनि कता-कता दु:खी भएको अभिनय गर्दै थियो । बाटोछेउछाउका बोटबिरुवा, बाटोमाथिको फलेदोको रुख, बाटोमुनिको उत्तिसको रुख हामी दुईलाई अन्तिमपटक सँगै हिड्ने यात्री हुन् भनेर शोक मनाएझैँ देखिन्थे ।

त्यो दिन चराहरूको चिरबिर थिएन । त्यो सुनसानलाई चिर्दै हामी दुई हिँडिरहेका थियौँ । निकै बेर हिँडेपछि एउटा बाटो दोबाटो बन्यो । दोबाटोमा पुगेर हामी दुई जना ठिङ्ग उभियौँ । उनका लागि एउटा बाटो । मेरो लागि आर्को बाटो । सँगै हिँड्ने मन हुँदाहुँदै । हामी दुई छुट्टियौँ, बाटो छुट्टिएसँगै ।

उनी गइन् । म पनि हिँडेँ केही नबोली । बोल्न मन नलागेर होइन, बोल्ने शब्द नभेटेर । मनले भन्दै थियो- भागेर जा टाढा...टाढा... कसैले नदेख्ने, कसैले नभेट्ने ठाउँमा । तर आँट आएन । आँट गर्न सकिनँ । म डराएँ भागेर जाने ठाउँको कल्पनामा । म डराएँ उनको कुलमा उनी कलंकित भएर बाँच्नुपर्छ भन्ने कुरामा ।

फर्कीफर्की हेरिन् देखिञ्जेल । मैले पनि हेरिरहेँ । देख्न छोडियो । एउटा डाँडाले छेक्यो उनलाई । मलाई पनि छेक्यो होला । उनी पछि तराई मामाघर गइन् होला उच्च शिक्षा अध्ययनका लागि । तर उनी कहिले र कोसँग गइन्, मैले पत्तो पाइनँ ।

म आफ्नै जिल्लाको सदरमुकाममा गएर कृषि क्याम्पसमा भर्ना भएँ । उनीबिना एक्लै-एक्लै बाँच्न सिकेँ, देखेर पनि पूरा गर्न नसकेका सपनाहरूको दाहसंस्कार गरेर । मिल्ने साथीद्वय अजय र मिलनसँग भौतिक रूपमा एक-दुईपटक भेट भयो । त्यसपछि सामाजिक सञ्जालमा मात्र भेट हुन्छ । उनीहरू सोधपुछ गर्छन्- कता छिन् अनामिका भनेर । मैले पनि छोटो उत्तर दिने गरेको छु, 'छन् होला यार यही ब्रह्माण्डको कुनै कुनामा ।'

जिन्दगीले निकै अगाडि ल्याइसकेको छ । त्यो दिनदेखि हालसम्म भेट हुन सकेको छैन । कोसिस गरेको भए हुन्थ्यो होला भेट । तर, मैले उनलाई अप्ठ्यारोमा पार्न चाहिनँ । उनका हजुरबुबाको जातीय अहंकारको अगाडि उभिएर सवाल-जवाफ गर्न चाहिनँ ।

अहिले अनामिकाका हजुरबुबा यो संसारमा हुनु हुन्न । तर, उहाँले छुट्टिन बाध्य बनाएको एक जोडी प्रेमी छन् अझै यतै कतै, जो आ-आफ्नै पाराले बाँचिरहेका छन् । धेरै पहिले धमिलो खबर सुनेको थिएँ- उनले पढाइ सकाएर तराईतिरै बिहे गरी घर बसाइन् । अहिले म पनि अन्तै कतै पुगेर जीवन व्यतित गर्दै छु ।

प्रकाशित मिति: शनिबार, असार २२, २०८१ ०९:५४

सुशील लामा

प्रतिक्रिया दिनुहोस्